Δεν ξέρω αν ήταν το άδειο Παλέ που με στεναχώρησε περισσότερο ή η εξέλιξη του αγώνα όπου η άσημη Ντόνετσκ χωρίς να συναντήσει ιδιαίτερη αντίσταση πήρε την νίκη που ήθελε πάντως αυτός ο συνδυασμός όπου ομάδα και κόσμος "απουσιάζουν" είναι αποκαρδιωτικός. Ιδίως για όσους είχαν την τύχη να ζήσουν τις μεγάλες στιγμές του Αυτοκράτορα παιχνίδια σαν το σημερινό μόνο θλίψη μπορούν να σου προσφέρουν. Μπορεί η Ντόνετσκ να τερμάτισε πρώτη στον όμιλο και να κέρδισε με μεγάλη διαφορά την Κίμκι που θεωρείται το φαβορί της διοργάνωσης παρόλα αυτά όσοι γνωρίζουν έστω τα βασικά του μπάσκετ δύσκολα θα βρουν στους Ουκρανούς τα στοιχεία μιας ομάδος φόβητρο που σε θεωρητικό επίπεδο θα μπορούσε να περάσει "αέρας" από το Παλέ.

Όλα αυτά σε θεωρητικό πάντα επίπεδο γιατί στην πράξη δεν μπορέσαμε ούτε για μια στιγμή να μπούμε στην διεκδίκηση της νίκης και πέρα από κάποια ξεσπάσματα όπου καταφέραμε προς στιγμή να μειώσουμε στους 5-6 πόντους. Το πάλεψε ο Ντέιβις όσο μπορούσε, βοήθησε λίγο και ο Μόντροου αλλά ως εκεί, παραπέρα το χάος. Χωρίς προσανατολισμό και συγκέντρωση η ομάδα σε άμυνα και επίθεση πιο πολύ θύμιζε παρέα του Πωσειδονίου παρά επαγγελματική ομάδα. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι παίκτες μας είναι γνωστά. Σίγουρα δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να αγωνίζεσαι απλήρωτος και να μην γνωρίζεις πότε θα πάρεις τα δεδουλευμένα σου αλλά από την στιγμή που αποφασίζεις να παραμείνεις στην ομάδα και να μην ακολουθήσεις τον δρόμο που χάραξε ο Τζέιμς τότε παίκτη του ΑΡΗ που φοράς αυτήν την τεράστια φανέλα οφείλεις να παλεύεις μέσα στο γήπεδο. Αν δεν μπορείς γιατί δεν σου το επιτρέπουν οι συνθήκες τότε κάτσε καλύτερα σπίτι σου. Κανείς δεν θα σε παρεξηγήσει, κανείς δεν θα σε κακολογήσει αλλά το να πατάς πάνω στο παρκέ και να βαριέσαι να σηκώσεις το χέρι σου να μαρκάρεις τον αντίπαλο είναι κάτι που μας προσβάλλει. Έστω εμάς τους λίγους που συνεχίζουμε να βρισκόμαστε στον Αυτοκράτορα. Το αν έχετε αγανακτήσει από τις συμπεριφορές όλων αυτών που κάνουν τους διοικούντες, τους μεγαλομετόχους και τους μεγαλοπαράγοντες είναι κάτι διαφορετικό από το καθήκον που έχετε όταν μπαίνετε μέσα στο γήπεδο να αγωνιστείτε. 

Πραγματικά πονέσαμε πολύ με το σημερινό θέαμα. Αναρωτιέμαι όλοι αυτοί που έχουν οδηγήσει την ομάδα σε αυτό το σημείο δεν στεναχωριούνται? Το βράδυ κοιμούνται ήσυχοι? Έχουν την συνείδηση τους καθαρή ότι όλα αυτά τα χρόνια προάσπισαν τα συμφέροντα του ΑΡΗ με επιτυχία? Ως πότε θα πρέπει να βιώνουμε αυτήν την κατάσταση για τις μικροπολιτικές και μικροσυμφέροντα μιας χούφτας ανθρώπων. Ο ΑΡΗΣ δεν είναι αυτοκίνητο που όποτε θέλεις το βγάζεις από το γκαράζ και το πηγαίνεις για service ώστε να περιμένουμε το καλοκαίρι για να διορθωθούν τα πράγματα. Την λύση στο διοικητικό(γιατί από εκεί ξεκινάνε όλα)  θα έπρεπε να την είχατε δώσει χθες και όχι να μιλάτε για νέα διοίκηση που θα αναλάβει το καλοκαίρι... ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!